Dagboek uit Sevettijärvi


24 Oktober: Eindelijk is de winter aangebroken! De eerste twee dagen viel er veel sneeuw, maar doordat het overdag boven nul was, was het een beetje nattig en glad. Maar gisteren en vannacht heeft het goed gevroren. 's Nachts -10°C. Vandaag schijnt het zonnetje en op het meer ligt een klein vliesje ijs. Jesse, onze hond, stond vol bewondering te kijken naar de lucht en hoe de sneeuw naar beneden kwam. Hij ziet het voor het eerst, maar erg vind hij het niet. Zijn moeder is van een ras dat uit Siberië komt en Jesse lijkt veel op zijn moeder.



Ik moest ook weer twee nieuwe winterbanden aanschaffen. Met het verwisselen van de banden kwamen wij erachter dat er twee banden helemaal versleten waren en met al die sneeuw hier op de weg moet je wel goede banden hebben. Vooral als je veel moet remmen voor rendieren.

Vandaag zijn de kinderen weer vol goede moed naar school gegaan na een week herfstvakantie. Die week voor de herfstvakantie ging Joni met zijn groep twee dagen het bos in. In totaal hebben ze 30 km gelopen met rugzak op. De eerste nacht sliepen ze in een huisje van staatsbosbeheer en de tweede in een privéhuisje.

Almira ging met haar groep twee dagen en nachten naar een vakantieplek hier in de buurt. Daar deden ze aan allerlei activiteiten, zoals boswandelingen, spelletjes en koekjes bakken. Omdat Joni nu op de yle-aste zit moest hij één dag werken. Die dag heeft Joni voor de klas gestaan. Hij moest de groep van Almira begeleiden. Volgend jaar moet hij een hele week werken.

Ja, en dan is het nu weer winter. Dikke jassen en schoenen aan! Ik geniet er nog steeds van om te zien hoe langzamerhand het meer dichtvriest en de sneeuw steeds hoger komt. Achter het huis zitten de vogels lekker te genieten van de zonnebloempitten. Ook erg leuk om zien. Minder leuk is dat je erdoor moet met de auto, vooral tijdens een sneeuwstorm, maar daar wen je ook aan. Op 1 november moet de auto weer gekeurd worden. Ik ben benieuwd, zo nieuw is de auto ook weer niet.



Een week geleden hebben wij mogen genieten van een groot buitenbad. Jammer genoeg is dat bad niet van ons. We werden uitgenodigd door kennissen. Eerst lekker in de sauna en daarna het bad in. Het water was tussen de 35 en 40 graden. Toen wij in bad zaten kregen wij van de gastheer drinken aangeboden. Lekker in de koude buitenlucht.

We kregen ook nog een natte sneeuwbui over ons heen, maar dat gaf allemaal niet, want het water was warm. Het bad is gemaakt van hout. Onder water staan bankjes waar je op kan zitten. Aan de zijkant zit een grote oven, die je van bovenaf vol met hout stopt en aansteekt. Zo blijft het water lekker op temperatuur. Het water kun je oppompen uit het meer. Heel leuk om een keer mee te mogen maken!

Aty

11 November: Wat eerst een mooie winter lijkt te worden, is weer afgelopen. Na die mooie winterse dagen is het weer gaan dooien en regenen, alles was weer groen. Gisteren is er een klein beetje poedersneeuw gevallen, maar de temperatuur is boven nul en volgens het weerbericht zou het voorlopig deze week zo blijven. Ik geloof dat overal het weer van slag is. In Nederland mooie zomerse dagen en hier is het ook te warm voor het seizoen.

De tijd is weer aangebroken om rendieren te slachten. Met de helikopter worden ze bij elkaar gedreven en zolang er nog geen sneeuw en ijs is, worden ze per auto naar de slachterijen gebracht. Ongeveer 1 km bij ons vandaan is ook een slachterij. Gisteren stonden daar weer de grote auto's die het vlees komen halen. Als er sneeuw en ijs is drijven ze de rendieren op door hekken. Die hekken gaan helemaal tot het slachthuis. Ze rijden er achteraan met de sneeuwscooters. Hierbij een foto van het slachthuis.

       

Op de tweede foto zie je een gestrande sneeuwscooter. De eigenaar was ermee naar een huisje komen rijden, maar daarna is het gaan dooien, dus kun je de scooter niet meer gebruiken. Nu maar wachten tot er weer genoeg sneeuw komt. Op beide foto's kun je gelijk zien hoe het er nu uitziet in Lapland. Deze foto's heb ik vandaag genomen.

Mijn man is weer bezig voor onze houtvoorraad. Hij gaat elke dag even naar het bos om bomen om te zagen en rechtop te zetten. Deze keer een plekje dichter bij huis, dan hoef je in de winter niet zoveel benzine te gebruiken om ze op te halen.

Één voordeel dat de winter laat komt: je hoeft nog niet zoveel hout te gebruiken om het huis op te warmen, maar ik hoop toch wel dat het gauw wat kouder wordt en dat er een flink pak sneeuw mag vallen.

Aty



30 November: Gelukkig is er weer wat verse sneeuw gevallen. Nu ziet er het buiten echt winters uit. De kaamostijd is ook weer aangebroken. De zon is niet meer te zien, alleen wat mooie oranje vegen boven de berg. Wij moesten lang wachten op de winter. Lange tijd zonder sneeuw gezeten en ook de vorst wilde maar niet doorzetten. Maar nu rijden de sneeuwscooters weer over het meer, dus ik heb vandaag samen met de hond een lange wandeling gemaakt over het meer. Hoef ik tenminste niet meer over de weg. Nu zijn er meer wandelmogelijkheden.

Thuis ben ik druk bezig met koekjes bakken voor de Kerst. Alles gaat de diepvries in. Hier heb ik voor jullie een lekker recept. De koekjes lijken een beetje op speculaasjes.



Benodigdheden:
1 dl stroop
2 tl kaneel
1 tl gember
1 tl kruidnagel
2 tl pomerans
250 gr boter of margarine
2 dl suiker
1 ei
2 tl bakpoeder
6½-7½ dl meel

Kook de stroop met de kruiden en laat dat een beetje afkoelen. Mix de boter met de suiker, voeg daarna de nog warme stroop met kruiden en ei toe. Meng het bakpoeder met het meel en doe dat bij de rest. Laat het deeg in een plastic zak een nacht in de koelkast  liggen. Ik doe het altijd in de diepvries en als ik het nodig heb laat ik het ontdooien. Maak er een lange lap van, niet te dik en niet te dun en steek er koekjes uit. Bak de koekjes gedurende 8 minuten in de oven op 200 graden.
Succes!

Ik kreeg net te horen dat ze mij volgend jaar nodig hebben in de keuken van school, maar dan moet ik eerst een hygiënecursus gaan volgen. Die wordt deze maand gehouden in Ivalo. Het zal wel moeilijk zijn voor mij omdat ik de taal nog niet onder de knie heb, maar ik zal mijn best doen. Het is leuk om voor de kinderen te koken en het brengt ook wat extra geld in het laatje.






19 December: Vorige keer schreef ik dat er nog niet veel sneeuw lag, maar na gisteren is er zeker 30 cm bijgekomen. Het begon zaterdagochtend te sneeuwen en bleef doorgaan tot in de avond. Wij moesten erdoor naar de winkel, moeilijk zicht, maar wij hebben één voordeel, er was maar één tegenligger. Dus kon ik lekker midden op de weg blijven rijden.

Nog iets om op terug te komen van mijn vorige verhaal, ik heb weer te hard gejuicht. Ik had naderhand de baas gebeld over dat baantje op school, maar ze zei dat ze misschien in de toekomst werk voor mij had. Dat was weer een domper. Ik ben toen ook niet naar de hygiënecursus geweest, omdat het moeilijk rijden was die dag en je moest er ook nog voor betalen, wat in de maand december slecht uitkomt. Die cursus wordt om de zoveel tijd gegeven, dus in een betere tijd ga ik het wel doen.



Het Kerstschoolfeest van de kinderen is ook weer achter de rug. Er worden altijd leuke voorstellingen gegeven. Voorafgaande moesten de kinderen naar de kerk, wat mijn kinderen niet zo fijn vinden. De kerkdienst duurde 2½ uur. Je moet er staan, de mannen aan de ene kant en de vrouwen aan de andere kant. En dan gaan ze ook nog met wierook te werk. Dat is dus een orthodoxe kerkdienst. In de kerk zijn maar een paar zitplaatsen. Die zijn bestemd voor mensen die slecht ter been zijn.

Ze gaan in Sevettijärvi volgend jaar beginnen met de bouw van een bejaardenhuis. Het is de bedoeling dat de mensen er op een kamer kunnen wonen, maar er is ook een gemeenschappelijke ruimte om bij elkaar te komen. Dat was hard nodig hier in het dorp, want alle oude mensen moesten naar Ivalo als ze niet meer voor zichzelf konden zorgen. Niks is gezelliger dan om in je eigen dorp te blijven. Het gebouw komt naast de school. In Sevettijärvi en omgeving wonen 242 mensen, waarvan er 27 boven de 70 jaar zijn. In het huis komen ongeveer 10 tot 15 kamers en ze hopen dat het in
2008 klaar is. Nog een voordeel, er komt dan ook een werkplek voor 4 tot 5 mensen.



Ik keek even naar buiten en het is weer gaan sneeuwen. De sneeuwschuiver kwam net onze weg vrijmaken.

Ik wens alle lezers Prettige Kerstdagen en een Voorspoedig Nieuwjaar.

Aty



13 Januari: Al weer een tijd geleden dat ik heb geschreven, maar ja, al die drukke dagen zaten er tussenin, zoals Kerst en Oud- en Nieuwjaar. Dat is nu allemaal voorbij en over een paar dagen zien wij de zon weer als het goed is. De laatste tijd hebben wij veel mooie luchten gezien met schitterende kleuren.

Nu iets anders. Een maand geleden is hier vlakbij een ernstig ongeluk gebeurd. Een auto uit Noorwegen botste in een scherpe bocht tegen de sneeuwschuiver op. In de krant stond er een stuk over geschreven hoe lang je moet wachten op hulp. De 3 personen in de auto waren toch wel zwaar gewond en beide auto's belandden in de diepe sneeuw naast de weg. Uit Ivalo kwam een brandweer- en ziekenwagen en uit Inari een vrijwillige brandweerauto met 4 man versterking. Diezelfde tijd kwam ook vanuit Kirkenes in Noorwegen een ziekenauto. Vanuit Ivalo is de reis 150 km, vanuit Inari 110 en vanuit Kirkenes 70 km. Toen de vrijwillige brandweer ter plekke arriveerde waren de patiënten al onderweg naar Noorwegen. De brandweerauto hielp bij het opruimen van de auto's en de ziekenwagen uit Ivalo werd gebeld en kon halverwege de reis weer terug naar Ivalo.

Nu kunnen jullie eens zien hoe moeilijk het is om bij een groot ongeval meteen hulp te krijgen. Daarom zijn wij altijd met alles voorzichtig. Goed uitkijken als je hout gaat hakken, uitkijken met messen of cirkelzagen enz.

       

Op 9 januari is een echtpaar op de Ounasjoki bij Rovaniemi in een wak gereden. Gisteren hebben ze de sneeuwscooter gevonden, maar de mensen hebben ze nog niet. Er staat daar natuurlijk een stevige stroming. Ze hebben 2000 gaten geboord in de buurt van het wak en daar hebben ze honden laten ruiken. Honden die er speciaal voor getraind zijn om slachtoffers op te sporen, maar nog steeds zonder resultaat.

De kerstdagen zijn wij goed doorgekomen. We hadden één dag 30 graden vorst, maar voor de rest is het hier niet zo koud geweest. Daardoor zijn de grote meren nog niet betrouwbaar om er met een sneeuwscooter over te rijden. Wij rijden alleen waar sporen zijn.

Groetjes,
Aty



21 Januari: Wij hebben een paar dagen extreme kou gehad. In de nacht van donderdag op vrijdag was het -36,5°C en de hele vrijdag erna bleef het -35. Vandaag is het 10 graden minder, maar door de harde wind lijkt het wel net zo erg.

Vrijdagochtend ging ik even naar de bus, want er was een pakket voor mij en Joni ging naar school. Almira was ziek, dus die kon lekker thuis blijven. Goed dik aangekleed stonden wij op de bus te wachten. Toen de bus arriveerde herkende ik de chauffeur niet, want hij was zo dik aangekleed. Wat bleek, de verwarming deed het niet. De kinderen die al in Näätämö waren ingestapt hadden het erg koud. Joni stapte in de bus, want de school gaat gewoon door en ik ging met mijn pakketje naar huis. Thuis aangekomen en nadat ik al mijn lagen kleren had uitgetrokken, ging ik mijn pakketje openen. Ik had shampoo en nog wat andere dingen besteld bij Yves Rocher. Ja, die is ook hier in het hoge noorden. Wat bleek, alles was bevroren, want het pakketje had de hele nacht in de bus gestaan in Näätämö. Toen Joni thuis kwam vertelde hij dat het op het schoolplein nog gezakt is tot -40, maar de kinderen mochten alle pauzes binnen blijven.



In de avond moest ik weer op de bus wachten, want onze poes was ziek geworden en wij hadden medicijnen besteld bij de apotheek. Die komen dan met de bus mee, maar je moet het zelf bij de bus komen afhalen, want ze mogen het niet in de bak gooien. Het was nog steeds -35. Normaal komt de bus om 18.30 uur, maar om 19.00 uur was hij er nog steeds niet. Ik hield het niet meer uit, koude tenen, handen enz. Toen heb ik mijn man gebeld en die kwam mij aflossen. Thuis aangekomen kreeg ik last van tintelende tenen. De bus kwam om 19.15 uur pas aan en eindelijk konden wij onze poes de medicijnen geven. Nu maar hopen dat hij opknapt.

Overdag ben ik nog even naar kennissen gelopen door de kou. Als je in beweging blijft is het wel te doen. Als je op de plaats van bestemming aankomt zijn je wimpers en de randen van de muts mooi bevroren. Ik vind het wel leuk om er doorheen te gaan, maar je moet niet stilstaan en niet te lang naar buiten.



Als het zo koud en helder is buiten heb je in de avond vaak Noorderlicht. Ik heb geprobeerd er een foto van te maken.

Aty



27 Februari: Het is hier nog steeds winter. Afgelopen dinsdagochtend was het -29°C en het gekke was dat we de volgende dag ineens 3°C hadden, met af en toe een beetje regen.

Gisteren was het laskiaissunnuntai en dinsdag laskiaistiistai. Vertaald is dat vastenzondag en vastendinsdag. Het is dan de bedoeling dat de kinderen eropuit gaan met de slee of op de lange latten. Mijn kinderen gingen de berg aan de overkant beklimmen om er naderhand weer af te kunnen suizen. Het was schitterend weer. Heel de dag scheen de zon en het was rond de -10°C. Ik ben op mijn sneeuwschoenen meegelopen met de hond. Af en toe trok de hond de kinderen voort op hun latten. Als je dan moe thuiskomt staan er zoete broodjes klaar op tafel. Met vastendag doe je er jam en slagroom tussen, dus dat is lekker smullen. Als de kinderen dinsdag naar school gaan mogen ze ook een slee meenemen. Dan gaan ze daar ook een of twee uurtjes buiten doorbrengen.

       

Wij hebben a.s. zaterdag een begrafenis hier in het dorp. Voor mij de eerste die ik mee ga maken. Omdat het de peter betreft van mijn man moet hij meehelpen. A.s. vrijdag gaan ze met een aantal mensen het gat uithakken op de begraafplaats. Je kunt je natuurlijk wel voorstellen dat het een zwaar werk is omdat de grond flink bevroren is. Het is altijd de bedoeling dat het karwei zelf gedaan wordt door familieleden en goede kennissen. Nu hoorde ik van een kennis uit Noorwegen dat het daar iets beter is geregeld. Ze hebben daar een grote ijzeren plaat die warm wordt en zo de grond kan verwarmen.

Aty



28 Maart: Het is al weer lente en de klok is weer vooruitgezet, maar hier is het nog steeds winter. Ja, je merkt wel dat het langer licht is overdag, maar aan het weer merk je het nog niet. Vorige week hadden we heel de week sneeuwstormen. Er is ongeveer 50 cm verse sneeuw gevallen. De sneeuwschuiver moest elke dag aan het werk. Vanmorgen toen ik wakker werd was het ineens weer -27° C. Lekker koud dus.

       

In de ochtend als de kinderen naar school gaan begin ik aan een lange wandeling met de hond. Later op de dag gaan wij samen er weer opuit, deze keer een nog langere wandeling. De hond vindt het heerlijk in het bos. Elke keer weer nieuwe geuren en sporen. Het liefst maakt hij een diep gat en gaat er dan lekker in zitten.

De kinderen hadden twee weken geleden weer hun jaarlijkse langlaufwedstrijden. De allerkleinsten moesten 1 km, de volgende groep 3 km en de groteren 5 km. Almira won goud. Er waren maar drie kinderen van haar leeftijd. De week erna ging ze de school verdedigen in Inari. Helaas is er in Inari veel meer concurrentie. Ze werd daar laatste, maar ze had wel haar tijd verbeterd.

Mijn zoon werd een maand geleden ziek op school. Hij kreeg een aanval van flauwte. Mijn man ging met hem naar Ivalo voor doktersonderzoek, maar daar aangekomen werden ze doorgestuurd naar Rovaniemi. Dat is bij ons 550 km vandaan. Ze zijn daar drie dagen gebleven voor diverse onderzoeken. Gelukkig hebben ze nog niets gevonden. Vorige week kreeg hij weer een oproep om naar Rovaniemi te komen. Hij moet dan 6 en 7 april voor een scan en een slaap-EEG komen.

Mijn man en zoon vertrekken dan om 2.00 uur in de nacht met de taxi. Om 4.30 uur gaat er een bus vanuit Ivalo naar Rovaniemi. Ze komen daar dan ongeveer half 10 aan. Het is dus een hele reis om de wereld voor een paar onderzoeken. Dat is iets waar ik nog altijd aan moet wennen, al die grote afstanden die je moet afleggen.



18 April: In mijn vorige verslag schreef ik dat de lente was begonnen, maar dat het als je naar het weer keek nog winter was. Nu is het dan echt zover. De sneeuw is zachtjes aan het smelten. Op sommige plaatsen zie je al gras tevoorschijn komen. Vorige week hebben wij nog alle sneeuw van het dak gehaald. In het midden lag bijna een meter. Als dat nat gaat worden kan je dak instorten, dus moest er gewerkt worden. Bij mijn zoon hebben ze niets kunnen vinden. De dokter denkt dat hij door een paniektoestand flauwvalt.

Gisteren was er een viswedstrijd georganiseerd door school. Er kwamen ongeveer honderd mensen. Om 12.00 uur werd de start gegeven. Iedereen ging gewapend met een ijsboor en hengel het meer op om een goed plekje te vinden. Het ijs was daar nog één meter dik, dus flink boren voordat je erdoor bent. Daarna maar lekker gaan zitten op een matje en wachten tot de vissen bijten. De mensen blijven niet bij één gat zitten. Na een half uur wordt er weer een nieuw gat geboord. De vissen moesten langer zijn dan 30 cm, anders telden ze niet mee.

       

Mijn man had op een gegeven moment een snoek aan de hengel, maar die ging er vandoor met vishaakje en een stuk lijn. De  deelnemers hadden vier uur de tijd om wat te vangen. De hoofdprijs was een buitenboordmotor van 4pk. Mijn man ving één vis van 400 gram, maar dat was niet genoeg voor de hoofdprijs. De hoofdprijs ging tussen twee mensen. Eén man had een grote snoek en een vrouw had een zak vol andere vis. Ik heb niet goed gehoord hoeveel kilo het woog, maar die vrouw heeft gewonnen met een paar gram verschil.

Voor de rest was er dart gooien en je kon koffie, thee en gebraden worst kopen. De zon scheen bijna de hele dag en wij hebben allemaal een lekker kleurtje gekregen.

Wij waren er naar toe gereden met de sneeuwscooter. Ongeveer een uur rijden. Op de heenweg ging het goed, want het had een beetje gevroren, maar op de terugweg was de sneeuw zacht geworden en kwamen wij in een plas water terecht. Almira en ik moesten uitstappen en binnen een mum van tijd zaten mijn schoenen vol met water. Gelukkig was het niet koud. Nadat alles er weer uitgetrokken was konden we verder naar huis.

Aty

RONDREIS DOOR LAPLAND - COPYRIGHT 2000 - ALL RIGHTS RESERVED