Inarimeer, grenzeloze wildernis en visparadijs


Inari in Fins Lapland had ooit het grootste forellenbestand van de Noord-Kalotten (Lapland). De grote forel, oftewel “Taimen”, zoals deze hier genoemd wordt, was zeer groot, vaak tot 10-15 kilo zwaar.
De afgelopen 10 jaar is het bestand drastisch geslonken. Maar helemaal weg is hij niet, dat zouden we ervaren tijdens onze kajakexpeditie in de herfst.

Een mensenleven geleden was Inari in Fins Lapland een avontuurlijk en visrijk binnenmeer. De bewoning was talrijk rond het kilometers wijde binnenmeer, dat in het grensgebied van Finland, Noorwegen en Rusland ligt.
De centralisering van de laatste 30-40 jaar heeft het meeste van de bebouwing weggevaagd en het visbestand is ook niet langer wat het eens was.
De Finse autoriteiten hebben over langere tijd nieuwe vissoorten ingevoerd, in een wanhopige poging om een basis te leggen voor een lonende visserij. O.a. is de Canadese bergforel uitgezet, een forellensoort die zeer snel groeit en makkelijk een gewicht van 15-20 kilo bereikt.
Daarom heeft Inari tegenwoordig een veelvoud aan vissoorten, maar de meest spannende is de oorspronkelijke “Enare-Taimen”, die behoort tot het grootste forellenbestand in Fins Lapland.
Onze expeditie moest laten zien dat de “Taimen” niet weg is uit de diepte van de enorme waterspiegel van Inari.

“We hadden jarenlang gelezen en gehoord over Inari, een “zee” te midden van de enorme wildernis. Met duizenden eilandjes, grote diepten en open stukken die makkelijk veranderen van een bladstille zee in een stormachtige zee. Verhalen over dramatische schipbreuken en over roeiers die gewoon verdwenen zijn. Maar ook over onvergetelijke natuurbelevenissen, over avontuurlijke visvangst.
Er kwamen vele gevoelens op ons af toen we op een dag in augustus onze tweepersoons kajak in Tana op het dak van de auto vastsjorden. Het doel was zeer duidelijk, we zouden het meer van Inari van noord tot zuid kruisen, de belevenissen van het vissen zoeken en de uitdagingen zowel boven als onder water aangaan.

Pas wanneer men ‘s morgens eenmaal in de boot zit, krijgt men een gevoel van hoe groot het Inarimeer is. De kaart vertelt over een wateroppervlakte van 1043 km², maar wanneer je rug en achterwerk zeer doen na een dag peddelen, is de afstand die je volgens de kaart hebt afgelegd nauwelijks zichtbaar. En we moesten er dwars overheen. Ons vaartuig was een tweepersoons zeekajak, uitgerust voor een expeditie, die zowel slecht weer moest kunnen doorstaan en gelijktijdig ook plaats moest hebben om de uitrusting te verstouwen. Hier hadden we plaats voor de “lavvo” (tent, soort tipi), kookgerei en visuitrusting.

Onze tocht startte nabij het Skoltesamische dorp Sevettijärvi. We zouden een “rug”van kleine en grote eilandjes volgen dwars over het Inarimeer naar Ivalo.
Het peddelen met de kajak ging vlot. Op een goede dag kan men 20 tot 30 km peddelen. We gingen niet zo snel vanwege de vislijnen in het water, dus het duurde 6 dagen om van noord naar zuid te varen.
In het begin namen we korte etappes, later raakten de spieren gewend aan het peddelen en vonden we de balans met de kajak. Toen werd het makkelijker om langere afstanden af te leggen. Het kruisen van grotere stukken open water deden we als het niet zo hard waaide. Het was slim om enkele reservedagen te hebben voor als weer en wind de tocht over het meer gevaarlijk maakten.
Het navigeren is makkelijk omdat alle bootroutes goed gemerkt zijn en de kaarten van het meer zijn even goed. Er zijn ook verscheidene hutten en kampvuurplaatsen die men op vaartochten kan gebruiken. De hutten zijn over het algemeen erg goed uitgerust en voor iedereen toegankelijk.
Het meer biedt ook een unieke natuur- en cultuurgeschiedenis. De bewoning hier gaat terug naar onheuglijke tijden. Overal vonden we resten van oude bewoning.

Het vissen op het Inarimeer is iets bijzonders op zich. Hier zijn enorme aantallen witvis en op de noordzijde zijn de beste mogelijkheden om het snoer uit te gooien voor de door legenden omgeven “Taimen”. Toch sloegen we de eerste dagen vooral snoek aan de haak. Maar op een avond sloeg heel toevallig het visgeluk toe. Tijdens het uithangen van de lijn tussen twee met dennen begroeide eilandjes sloeg De Grote toe. Zo goed als 4 kilo aan de haak gaf hartkloppingen die we nu nóg horen. Een fantastische conditie, dieprood vlees en vet. Een waardige herinnering aan onze kajaktocht over het meer van Inari. Een tocht die we iedereen gerust aanbevelen.”

Bron niet meer beschikbaar

RONDREIS DOOR LAPLAND - COPYRIGHT 2000 - ALL RIGHTS RESERVED